เรื่อง หัตถ์พิสูจน์พลิกยุทธภพ ระบบล่าวิญญาณแค้น

ความมืด๱๧ั๭เหนือ๵ิ๭๞้ำที่เหือดแห้งสะท้อนริ้วแสงจันทร์เสี้ยวลงบนดงอ้อริมตลิ่ง

กู้เยี่ยนย่ำเท้าพาร่างเปียกโชกขึ้นสู่ชายฝั่งโคลนเลน ปลายสายธารใต้ดินพัดพาพวกเขาตัดทะลุโครงข่ายสุสานหลวงออกมาโผล่ยังแถบชานเมืองหลวงอันรกร้าง

มือขวาของเขาหิ้วดาบยักษ์หนักสามสิบจิน แขนซ้ายโอบรัดกล่องไม้บุผ้าไหมบรรจุชิ้นส่วนกะโหลกทารกไว้แนบกาย วัตถุพยานสำคัญชิ้นนี้แห้งสนิท ปราศจากละอองน้ำระคายเคือง

ข้างกายเขา ร่างเพรียวในเกราะอ่อนสีเงินครามทรุดฮวบลงคุกเข่ากับกอหญ้า

เยี่ยนหรูเสวี่ยกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน ลมหายใจสะดุดเป็นห้วงสั้น ข้อมือซ้ายของนางบวมเป่งและปรากฏรอยช้ำสีม่วงคล้ำลามขึ้นมาถึงข้อศอก

พิษเกลือหิมะพันปีกำลังแล่นพล่านในยามที่ร่างเปียกชื้น

แต่สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือแผ่นหลังของนาง

เกราะอ่อนด้านหลังฉีกขาดเป็นแนวยาว เศษหินปูนคมกริบจากแรงระเบิดของผนังศิลาครูดลึกจนเนื้อปริ คราบโคลนตะกอนจากน้ำครำใต้ดินเกาะเกรอะกรังรอบปากแผลจนเริ่มมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจางๆ

"ข้างหน้ามีกระท่อมร้างของคนหาปลา" กู้เยี่ยนกล่าวเสียงเรียบ "ขืนนั่งแช่ลมหนาวอยู่ตรงนี้ ชีพจรเจ้าได้แข็งตายก่อนรุ่งสางแน่"

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมดั่งกระบี่ยังคงวาวโรจน์แม้ริมฝีปากจะซีดเผือด

"ข้ายังไหว..."

"อย่าเพิ่งอวดดี"

กู้เยี่ยนไม่รอให้นางโต้เถียง เขาสอดแขนช้อนใต้ข้อพับขาและแผ่นหลัง พยุงร่างนางลอยขึ้น

เยี่ยนหรูเสวี่ยชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก แต่ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและพิษเย็นที่แล่นริ้วบีบให้นางจำต้องทิ้งศีรษะลงบนลาดไหล่ของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ภายในกระท่อมร้างผุพัง ลมหนาวลอดผ่านรอยแตกของฝาขัดแตะ

กู้เยี่ยนวางเยี่ยนหรูเสวี่ยลงบนแคร่ไม้ไผ่เก่า เขาปลดดาบยักษ์พิงฝาผนัง วางกล่องไม้บรรจุกะโหลกทารกไว้บนจุดที่สูงที่สุดและพ้นจากความชื้น

เขาหันไปหยิบหม้อดินเผาใบเก่าที่คว่ำอยู่มุมห้อง ออกไปตักน้ำใสจากลำธารด้านนอกกลับมา

นิ้วมือเรียวยาวของกู้เยี่ยนแตะลงที่ก้นหม้อ ปราณบริสุทธิ์คืนชีพจรสามร้อยปีที่เพิ่งผสานเข้าสู่ร่างหมุนวนรอบปลายนิ้ว เปลวไอความร้อนสีขาวแผ่ออกมา เพียงสามอึดใจ น้ำในหม้อก็เดือดพล่านปุดๆ ขจัดสิ่งสกปรกจนสิ้น

เขาฉีกชายเสื้อด้านในของตนเองออกเป็นชิ้นยาว นำลงไปแช่ในน้ำเดือดเพื่อฆ่าเชื้อ

"หันหลังมา" กู้เยี่ยนสั่งสั้นๆ

เยี่ยนหรูเสวี่ยขยับกายอย่างเชื่องช้า แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

"เจ้าจะทำอะไร?"

"ล้างแผล เอาสะเก็ดหินออก" กู้เยี่ยนหยิบมีดสั้นเล่มบางขึ้นมาลนไฟ "หากปล่อยให้เศษหินปูนและตะกอนน้ำเน่าซึมเข้าเส้นชีพจร หลังคืนนี้เจ้าจะกลายเป็นคนพิการ อย่าว่าแต่ศึกประลองหน้าพระที่นั่งในอีกเจ็ดวันเลย แม้แต่กระบี่เจ้าก็ไม่มีวันยกไหวอีก"

"แต่ว่า..."

"ในสายตาหมอนิติเวช ไม่มีชายหรือหญิง มีเพียงคนเป็นที่ต้องรอด"

น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นตัดบททุกข้อกังขา

เยี่ยนหรูเสวี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง นางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะปลดสายรัดเกราะอ่อนสีเงินครามที่ขาดวิ่นออก

ผ้าซับในเปียกชื้นเลื่อนหลุดลงมากองที่บั้นเอว

แผ่นหลังของนางปรากฏสู่สายตา ผิวพรรณขาวจัดตัดกับรอยแผลฉกรรจ์ที่บวมแดง ผงหินปูนสีเทาฝังแน่นอยู่ตามรอยแยกของกล้ามเนื้อ และตรงกึ่งกลางสะบักซ้าย รอยประทับสีแดงชาดรูปดอกบัวเก้ากลีบยังคงเด่นตระหง่าน

กู้เยี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาของเขาเฉียบคมดั่งคีมเหล็ก

เขาส่งจิตกระตุ้นทักษะพิเศษ

เนตรสัจจะมองทะลุเนื้อเยื่อ!

ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยน เส้นเลือดฝอย เส้นประสาท และมัดกล้ามเนื้อใต้ผิวหนังของเยี่ยนหรูเสวี่ยปรากฏชัดในสายตาของเขา เขามองเห็นสะเก็ดหินปูนชิ้นเล็กๆ สามชิ้นฝังตัวอยู่ห่างจากเส้นชีพจรใหญ่เพียงเศษเสี้ยวชุ่น

เศษหินเหล่านี้กดทับการไหลเวียนของลมปราณ และเริ่มสร้างหนองอักเสบขึ้นภายใน

"ข้าจะลงมือแล้ว อาจเจ็บสักนิด อดทนไว้"

กู้เยี่ยนใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นซับคราบโคลนและผงฝุ่นรอบปากแผลอย่างแผ่วเบา

เยี่ยนหรูเสวี่ยสะดุ้งเฮือก มือทั้งสองข้างจิกแน่นลงบนขอบแคร่ไม้ไผ่ เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามหน้าผาก แต่นางกลับเม้มปากสนิท ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

มือของกู้เยี่ยนนิ่งสนิทราวกับแท่นหิน

ปลายมีดบางเฉียบสอดเข้าสู่ปากแผลอย่างแม่นยำ ด้วยสายตาที่มองทะลุเนื้อเยื่อ เขาเลาะสะเก็ดหินชิ้นแรกออกมาได้โดยไม่ตัดโดนเส้นเลือดฝอยแม้แต่เส้นเดียว

สะเก็ดหินปูนชิ้นเล็กตกกระทบพื้นไม้ดังเปาะ

เยี่ยนหรูเสวี่ยผ่อนลมหายใจออกช้าๆ สัมผัสจากปลายนิ้วของชายหนุ่มที่แตะลงบนผิวของนางช่างแปลกประหลาด มันทั้งเย็นชา หนักแน่น แต่กลับอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างที่นางไม่เคยพบเจอจากผู้ใด

กู้เยี่ยนขยับปลายมีดเลาะสะเก็ดหินชิ้นที่สองและสามออกมาตามลำดับ เลือดเสียสีคล้ำเริ่มไหลรินออกมาตามแนวแผล

เขารีบประกบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของนาง ถ่ายทอดปราณบริสุทธิ์คืนชีพจรอันอบอุ่นเข้าไปชะล้างพิษและสมานเนื้อเยื่อ

ไอร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านเข้าสู่อกของเยี่ยนหรูเสวี่ย ความเจ็บปวดแสบร้อนมลายหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในกระท่อม แสงจันทร์ส่องกระทบรอยประทับดอกบัวเก้ากลีบจนเห็นรอยนูนอย่างชัดเจน

"เจ้าได้รอยนี้มาอย่างไร?" กู้เยี่ยนถามเรียบๆ ขณะใช้ผ้าพันแผลสะอาดกดห้ามเลือด

เยี่ยนหรูเสวี่ยชะงัก ร่างกายของนางเกร็งขึ้นเล็กน้อย

"มันติดตัวข้ามาตั้งแต่จำความได้" นางตอบเสียงเบา

"เจ้าโกหก" กู้เยี่ยนกล่าว "รอยแผลเป็นรอบกลีบดอกบัวมีลักษณะหดรั้งของเนื้อเยื่อแบบที่เกิดจากการถูกนาบด้วยโลหะร้อนจัดในช่วงอายุสามถึงห้าขวบ ไม่ใช่ปานแต่กำเนิด"

เยี่ยนหรูเสวี่ยหันหน้ากลับมามองเขาทางด้านข้าง แววตาของนางสั่นไหวด้วยความตกใจ

"เจ้า... รู้ได้อย่างไร?"

"ผิวหนังและร่องรอยบาดแผลไม่เคยโป้ปด" กู้เยี่ยนสบตานางนิ่ง "คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์เป็นผู้ทำมันกับเจ้างั้นหรือ?"

เยี่ยนหรูเสวี่ยนิ่งเงียบไปนาน ความเย็นชาและกำแพงสูงตระหง่านที่นางสร้างไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มผู้มองทะลุทุกความจริง

นางถอนหายใจยาว แววตาทอประกายความโดดเดี่ยวที่ซ่อนลึก

"ข้าจำเรื่องราวในวัยเยาว์แทบไม่ได้เลย... ข้ารู้เพียงว่า อดีตเจ้าหอสดับลมเก็บข้ามาจากกองหิมะนอกด่าน ในคืนที่หิมะตกหนักจนแทบฝังทั้งเมือง"

กู้เยี่ยนฟังอย่างตั้งใจ นิ้วมือยังคงพันผ้าปิดแผลให้อย่างประณีต

"ตอนนั้นข้าอายุราวสี่ขวบ ร่างกายถูกแช่แข็งจนเกือบสิ้นใจ บนสะบักหลังมีรอยไหม้รูปดอกบัวนี้ที่ยังคงมีเลือดไหลซึม และในกำมือของข้า..." นางเว้นจังหวะ พลางเอื้อมมือไปหยิบบางสิ่งออกมาจากอกเสื้อเกราะ

มันคือแผ่นหยกสีแดงชาดครึ่งท่อนที่แตกหัก ปลายด้านหนึ่งมีรอยตัดขรุขระ บนเนื้อหยกสลักอักขระโบราณคำว่า 'เพลิง'

"หยกเพลิงสวรรค์ครึ่งท่อน" เยี่ยนหรูเสวี่ยเอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านอาจารย์บอกว่า มันคือสิ่งเดียวที่ติดตัวข้ามา และเตือนว่าห้ามให้ผู้ใดในราชสำนักหรือเก้าสำนักใหญ่เห็นรอยประทับนี้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะนำภัยพิบัติมาสู่ชีวิตข้า"

กู้เยี่ยนจ้องมองหยกสีแดงชาดนั้น หัวใจของเขากระตุกวูบ

ความทรงจำจากร่างเดิมและเบาะแสที่เขาชันสูตรมาตลอดเส้นทางผุดขึ้นมาต่อกันเป็นสาย

ตราดอกบัวเก้ากลีบ... กระดูกสะบักของศพทาสหลวง... และเศษผ้าไหมในเรือนลับของมู่หรงเยี่ยน!

กู้เยี่ยนล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อของตนเอง หยิบเอาเศษผ้าไหมสีฟ้าครามเก่าคร่ำที่เขาเก็บรักษาไว้ตั้งแต่เริ่มคดีออกมา

เศษผ้าไหมผืนนี้ มารดาของเขา ซูหลิงเยี่ย ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย

"เจ้าดูนี่"

กู้เยี่ยนกางเศษผ้าไหมออก แล้วทาบลงไปบนแผ่นหลังของเยี่ยนหรูเสวี่ย ตรงตำแหน่งรอยประทับดอกบัวเก้ากลีบพอดี

ดวงตาของเยี่ยนหรูเสวี่ยเบิกกว้าง

รอยเย็บและลวดลายปักดิ้นทองที่ขาดแหว่งบนเศษผ้าไหมของซูหลิงเยี่ย เมื่อนำมาประกบเข้ากับรอยแผลเป็นรอบกลีบดอกบัวบนสะบักของนาง...

เส้นสายกลับเชื่อมต่อกันได้อย่างสนิทไร้รอยต่อ!

รอยประทับบนร่างของเยี่ยนหรูเสวี่ย มิใช่ตราประทับแห่งการลงทัณฑ์

แต่มันคือ 'ค่ายกลสะกดสายเลือด' ที่ถูกสลักขึ้นโดยใช้ลวดลายปักของตระกูลซูเป็นแบบแผน!

"เป็นไปได้อย่างไร..." เยี่ยนหรูเสวี่ยพึมพำ ลมหายใจขาดห้วง "เศษผ้านี้... ของใคร?"

"ของมารดาข้า ซูหลิงเยี่ย" กู้เยี่ยนกล่าวเสียงทุ้มลึก "นางเคยเป็นสตรีแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงสวรรค์ และเป็นผู้ที่สลักรอยนี้เพื่อสะกดบางสิ่งในตัวเจ้าไว้ก่อนที่นางจะหลบหนีมายังตระกูลกู้"

เยี่ยนหรูเสวี่ยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความจริงอันหนักหน่วงกระแทกเข้าใส่จิตใจจนนางแทบตั้งรับไม่ทัน

สตรีที่นางเฝ้าตามหาเบาะแสมาตลอดชีวิต... แท้จริงแล้วคือมารดาของชายที่กำลังรักษาแผลให้นางอยู่ตรงนี้!

"หมายความว่า... ข้ากับเจ้า..."

ยังไม่ทันที่เยี่ยนหรูเสวี่ยจะเอ่ยจบประโยค ประสาทสัมผัสของกู้เยี่ยนที่ถูกยกระดับด้วยปราณสามร้อยปีก็ตื่นตัวขึ้น

ฟึ่บ!

เสียงยอดอ้อแหวกตัวดังแผ่วเบามาจากทิศเหนือ ห่างออกไปไม่ถึงร้อยก้าว

กู้เยี่ยนดับเปลวไฟในหม้อ กระท่อมทั้งหลังตกอยู่ในความมืด๱๧ั๭

เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูของเยี่ยนหรูเสวี่ย "มีคนมา"

เยี่ยนหรูเสวี่ยดึงสติกลับมาทันควัน นางขยับมือคว้าด้ามกระบี่ข้างเอว แม้พลังยุทธ์จะยังฟื้นฟูได้ไม่ถึงสามส่วน แต่จิตสังหารในแววตากลับลุกโชน

กู้เยี่ยนใช้เนตรสัจจะกวาดมองผ่านช่องขัดแตะของฝาผนัง

ในระยะสองร้อยก้าว ท่ามกลางดงอ้อที่ไหวเอนตามลม ร่างเงาสีดำแปดร่างกำลังเคลื่อนที่เข้ามาเป็นรูปครึ่งวงกลมอย่างเงียบกริบ

คนเหล่านั้นสวมชุดทะมัดทะแมงสีเทาเข้ม มีผ้าคลุมหน้า แต่ที่ข้อมือขวากลับผูกริบบิ้นสีทองลายวิหคเพลิง

สายลับแห่งสำนักตุลาการหลวงฝ่ายเหนือ!

คนของราชครูหวังเยี่ยนตามรอยน้ำครำใต้ดินมาจนพบกระท่อมหลังนี้เร็วกว่าที่คาดไว้

กู้เยี่ยนเอื้อมมือไปคว้าด้ามดาบยักษ์หนักสามสิบจินขึ้นมาพาดบ่า แววตาของเขาไร้ซึ่งความตระหนก มีเพียงความเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง

"พวกมันกระจายกำลังปิดล้อมทุกทิศ" กู้เยี่ยนประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ราชครูหวังคงยังนอนกระอักพิษปรอทและแผลไฟลวกอยู่ที่จวน จึงส่งพวกสุนัขรับใช้พวกนี้มาลองเชิง"

"ข้าจะออกไปล่อพวกมันเอง" เยี่ยนหรูเสวี่ยพยายามจะลุกขึ้น "เจ้าต้องนำกล่องหลักฐานกะโหลกทารกนี้เข้าเมืองหลวงให้ได้"

"อยู่นิ่งๆ" กู้เยี่ยนกดไหล่นางให้นั่งลงตามเดิม น้ำเสียงของเขาเผด็จการจนนางไม่อาจขัดขืน

"แผลเจ้าเพิ่งห้ามเลือด ขืนขยับตัวแรง เส้นลมปราณที่หลังได้ฉีกขาดอีกรอบแน่"

"แต่พวกมันมีถึงแปดคน!"

"แปดคนงั้นหรือ?"

กู้เยี่ยนแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ประกายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นในความมืดดั่งมัจจุราชที่กำลังคำนวณตำแหน่งลงมีด

"ในสายตาข้า... พวกมันเป็นเพียงศพแปดร่างที่รอการผ่าชันสูตรเท่านั้น"

เขายื่นมือไปหยิบเศษผ้าไหมของมารดาและหยกเพลิงสวรรค์ครึ่งท่อนยัดกลับเข้าไปในอกเสื้อของเยี่ยนหรูเสวี่ย ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้ออุ่นที่แผ่นอกของนางแผ่วเบาจนเยี่ยนหรูเสวี่ยสะดุ้งตัวเล็กน้อย

"เก็บรักษาของพวกนี้ไว้ให้ดี" กู้เยี่ยนกระซิบชิดใบหูของนาง "หลังจากข้าตัดหัวพวกมันหมดแล้ว... เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว"

ร่างสูงโปร่งของกู้เยี่ยนในชุดข้าราชการตุลาการสีดำขลิบเงินก้าวตรงไปยังประตูหน้ากระท่อม

ดาบยักษ์ในมือลากครูดไปกับพื้นดิน ทิ้งร่องรอยลึกเป็นทางยาว

ด้านนอกกระท่อม สายลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดอ้อจนส่งเสียงเสียดสีดั่งเสียงกรีดร้อง เงาร่างทั้งแปดหยุดชะงักลงที่ระยะห้าสิบก้าว ธนูเหล็กกล้าในมือของพวกมันขึ้นสายพร้อมปลดปล่อย-่าฝนสังหาร

ยังไม่ทันที่หัวหน้าสายลับจะได้อ้าปากออกคำสั่ง

ประตูกระท่อมไม้ไผ่ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

เศษซากไม้ไผ่พุ่งแหวกอากาศดุจ-่ากระสุน พร้อมกับเงาร่างสีดำที่พุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ

กู้เยี่ยนคำนวณจุดตายของเป้าหมายทั้งแปดคนไว้ในหัวตั้งแต่ก่อนก้าวพ้นธรณีประตู

ระยะห่าง มุมตกกระทบ จุดตัดของเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอ และรอยต่อของกระดูกซี่โครงซี่ที่ห้า... ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ

วิญญาณยุทธ กระบี่ผ่าวิญญาณกลืนสวรรค์ แผ่รังสีสังหารสีดำทมิฬครอบคลุมใบดาบยักษ์สามสิบจินจนมิด

ตูม!

คลื่นดาบปะทะเข้าใส่ร่างของสายลับสามคนแรกจนร่างขาดสะบั้นออกจากกันตั้งแต่ช่วงเอว เลือดสดสาดกระเซ็นย้อมดงอ้อจนกลายเป็นสีแดงฉานในพริบตาเดียว

หัวหน้าสายลับที่เหลือเบิกตากว้างด้วยความสะพรึงกลัว อ้าปากจะส่งสัญญาณเตือนภัย

แต่ปลายดาบยักษ์ของกู้เยี่ยนก็ตวัดมาจ่ออยู่ที่ใต้คางของมันแล้ว

รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีดของกู้เยี่ยน

"บอกนายของเจ้าว่า... กะโหลกทารกใบนี้ จะถูกผ่ากลางท้องพระโรงในอีกเจ็ดวันข้างหน้าอย่างแน่นอน!"