เรื่อง ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : ข้าปฏิเสธอาชีพผู้ควบคุมกองทัพอันเดดระดับ SSS แล้วสังเวยตนจนกลายเป็นเทพ!

        “น่าแปลก! เมื่อวานตอนมาถึงป่าศิลาแห่งนี้ ไม่เห็นรู้สึกว่ามันกว้างขนาดนี้เลย นึกว่าเป็นเขาวงกตเสียอีก...”

        อันหนิงที่เดินนำอยู่หน้าขบวนก้าวไปไม่กี่ก้าวก็เริ่มสับสน เมื่อวานเธอเร่งรีบจะไปช่วยคน ประกอบกับมีเสียงการต่อสู้ดังแว่วมาคอยนำทาง เธอจึงสามารถทะลุผ่านป่าศิลาแห่งนี้ไปได้

        ทว่ายามนี้รอบกายกลับเงียบสงัด อันหนิงจึงสูญเสียทิศทางไปในทันที

        ขณะนั้นเอง เซียวเยี่ยที่เดินตามหลังมาพร้อมกับฉินเยียนหรานก็ก้าวขึ้นมาด้านหน้าขบวนอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาชี้นิ้วไปยังทางแยกฝั่งซ้ายพลางเอ่ยขึ้น “ทางนี้ ตามผมมา!”

        อันหนิงชะงักเล็กน้อย พลางถามด้วยความประหลาดใจว่า “เดี๋ยว... นายจำทางได้ยังไง?”

        เซียวเยี่ยใช้นิ้วเคาะที่ศีรษะเบาๆ ก่อนจะตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ก็ใช้สมองจำน่ะสิ”

        น้ำเสียงคุ้นหู คำพูดที่แสนจะคุ้นเคย ทว่ายามนี้อันหนิงที่มองแผ่นหลังของเซียวเยี่ยกลับยืนอึ้งตาค้าง เธอไม่มีความรู้สึกไม่ยินยอมแม้แต่น้อย ก่อนจะกระซิบถามฉินเยียนหรานที่อยู่ข้างๆ “เยียนหราน เธอจ้างหมอนี่เดือนละเท่าไรกันแน่?”

        ฉินเยียนหรานชูมือขึ้น แล้วตอบเบาๆ “50,000 เหรียญมังกร คิกๆ... คุ้มใช่ไหมล่ะ!?”

        อันหนิงไม่เอ่ยคำใด แต่เธอชูนิ้วโป้งให้ฉินเยียนหรานพร้อมกระซิบว่า “สุดยอด! สมกับเป็นลูกสาวคนโตของฉินซื่อกรุ๊ป๳๮ิ๹ๆ หมอนี่ทำตัวเหมือนเป็นแผนที่ที่มีชีวิตเลย”

        “จุ๊ๆ... เบาเสียงหน่อย อย่าให้เขาได้ยินเข้าล่ะ”

        “...”

        ภายใต้การนำของเซียวเยี่ย กลุ่มคนก็ทะลุผ่านป่าศิลาที่ราวกับเขาวงกตได้อย่างรวดเร็ว

        ภาพหาดทรายชายน้ำที่คุ้นตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง เบื้องล่างที่ราบสูงของป่าศิลา มีมอนสเตอร์เผ่ามนุษย์มัจฉากลุ่มหนึ่งถืออาวุธเหล็กรูปร่างประหลาดเดินลาดตระเวนไปมา...

        สีหน้าของฉินเยียนหรานพลันเคร่งขรึม เธอส่งสัญญาณมือทันที “ทุกคนจัดรูปแบบกลุ่ม แนวหน้าเตรียมตัวลงจากที่สูง!”

        นักรบสายแนวหน้าท่ามกลางผู้ตื่นรู้ทั้ง 30 คนต่างก้าวออกมายืนอยู่ด้านหน้าขบวนทันที

        พวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่กระโดดลงไปเบื้องล่าง ตั้งกระบวนโล่บนหาดทรายเพื่อเปิดพื้นที่ว่าง

        ความเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจของมอนสเตอร์เผ่ามนุษย์มัจฉาโดยรอบ มนุษย์มัจฉาหน้าตาดุร้ายต่างกำอาวุธในมือแน่นพลางส่งเสียงร้องประหลาดแล้วพุ่งกระโจนเข้ามา!

        “หน่วยจู่โจม เตรียมพร้อม!”

        ฉินเยียนหรานยกมือขึ้น จอมเวทและนักธนูซึ่งเป็นสายโจมตีระยะไกลใช้ความได้เปรียบจากพื้นที่สูง เตรียมพร้อมกระหน่ำโจมตี

        เมื่อมอนสเตอร์เผ่ามนุษย์มัจฉาพุ่งเข้าใกล้เหล่านักรบที่อยู่ด้านล่าง ฉินเยียนหรานก็สะบัดมือลงทันที มนตราและลูกศรพุ่งทะยานลงมาราวกับ-่าฝน ผสมผสานด้วยคุณสมบัติเสริมธาตุไฟและสายฟ้า จนเกิดตัวเลขความเสียหายพุ่งกระจายออกจากร่างของพวกมัน

        [-6513!]

        [-3519!]

        [-4561!]

        ..........

        ตัวเลขความเสียหายมีทั้งสูงและต่ำสลับกันไป แต่พลังโจมตีโดยรวมถือว่ายอดเยี่ยมมาก

        หลังจากการโจมตีเพียงไม่กี่ชุด มนุษย์มัจฉาระลอกแรกที่พุ่งเข้ามาก็ถูกสูบพลังชีวิตจนเกลี้ยง พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะล้มตายลงไป...

        เหล่านักรบแนวหน้าก้าวรุกไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง ขณะที่จอมเวทและหน่วยโจมตีอื่นๆ ก็กระโดดตามลงมา

        เหล่านักบวชที่อยู่ด้านหลังโบกคทาเวท รัศมีเยียวยาอันศักดิ์สิทธิ์ร่วงหล่นลงบนร่างของนักรบแนวหน้า ฟื้นฟูพลังชีวิตที่เสียไปจนเต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา

        การประสานงานระหว่างอาชีพต่างๆ ช่างไร้ที่ติ เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน!

        กระบวนทัพของทั้งกลุ่มค่อยๆ ขยายขอบเขตออกไปบนหาดทราย และความเคลื่อนไหวนี้ก็ดึงดูดมอนสเตอร์เผ่ามนุษย์มัจฉาที่อยู่ไกลออกไปมากขึ้น บนผิวน้ำเริ่มมีฟองอากาศขนาดมหึมาผุดพรายขึ้นมา ก่อนที่ร่างยักษ์อันคุ้นตาจะปรากฏขึ้นต่อหน้าเซียวเยี่ยอีกครั้ง มอนสเตอร์กลายพันธุ์!

        ขุนพลมนุษย์มัจฉากลายพันธุ์!

        มันยังคงมีร่างกายกำยำใหญ่โต เบื้องหลังแบกฉมวกเหล็กรูปร่างประหลาดไว้หลายเล่ม นัยน์ตาปลาอันดุร้ายกวาดมองมา ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบฉมวกขนาดยักษ์จากกลางหลังแล้วขว้างพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยพละกำลังมหาศาล!

        “มอนสเตอร์กลายพันธุ์! ระวัง!”

        อันหนิงรีบตะโกนเตือน เมื่อคืนเธอได้เห็นอานุภาพทำลายล้างของฉมวกขนาดยักษ์ที่รุนแรงราวกับศรจากเครื่องยิงหน้าไม้ขนาดใหญ่มาด้วยตาตนเองแล้ว

        จากนั้นเธอก็หันมองไปทางเซียวเยี่ย ทว่ากลับเห็นเขายืนนิ่งเฉย ดูเหมือนไม่คิดจะขยับเขยื้อนหรือลงมือแต่อย่างใด

        สายตาของเซียวเยี่ยจดจ้องไปยังเหล่านักรบแนวหน้าเหล่านั้น เมื่อพิจารณาจากอุปกรณ์สวมใส่ พลังของคนกลุ่มนี้แข็งแกร่งกว่ากลุ่มเมื่อคืนอยู่มาก ไม่น่าจะถูกโจมตีพ่ายยับในครั้งเดียว

        เหล่านักรบแนวหน้าต่างชูโล่ในมือขึ้นเตรียมรับมืออย่างแน่นหนาจนกลายเป็นกำแพงโล่ หนึ่งในนั้นคือนักรบที่รูปร่างสูงใหญ่ที่สุดนามว่าเติ้งเว่ย เขาคือแนวหน้าที่มีค่าพลังป้องกันสูงที่สุดของสมาคมกระบี่เวหา

        ในการพิชิตดันเจี้ยนครั้งที่ผ่านๆ มา ไม่ว่าขนาดเล็กหรือใหญ่ เติ้งเว่ยคือตัวเลือกแรกในตำแหน่งแทงก์หลักของสมาคมเสมอ!

        ทว่าตำแหน่งรองประธานสมาคมที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยในวันนี้ กลับทำให้เติ้งเว่ยรู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง เพราะเมื่อดูจากอุปกรณ์แล้ว รองประธานคนนี้ก็เป็นอาชีพนักรบเช่นกัน

        เติ้งเว่ยกัดฟันกรอด ตัดสินใจว่าจะต้องแสดงฝีมือให้ประธานสมาคมเห็นให้ได้!

        เขาคำรามก้อง สองมือชูโล่ขึ้นขวางหน้าขบวนเป็นคนแรก!

        เสียงแหวกฝ่าอากาศดังสนั่น ฉมวกยักษ์พุ่งทะยานราวกับอสนีบาต ปักเข้าใส่กำแพงโล่ของกลุ่มคนอย่างรุนแรง

        พริบตานั้น ฝุ่นควันม้วนตัวตลบอบอวล ท่ามกลางม่านหมอก เติ้งเว่ยที่ยืนอยู่หน้าสุดกลับกระเด็นออกมาเหมือนว่าวที่สายป่านขาด ขณะที่แนวหน้าคนอื่นๆ รอบข้างก็ถูกแรงกระแทกจนแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง!

        ตัวเลขความเสียหายมหาศาลพุ่งขึ้นเหนือศีรษะของเติ้งเว่ย

        [-15374!]

        แม้จะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่มันก็พรากพลังชีวิตของเขาไปมากกว่าครึ่ง!

        “พลังโจมตีบ้าอะไรกันเนี่ย?!”

        เติ้งเว่ยมีสีหน้าตระหนกตกใจจนลนลานไปหมด ในใจรู้สึกขวัญผวา โล่ในมือถูกแรงกระแทกจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ยามนี้แนวป้องกันของพวกเขาถูกเจาะทะลุกันแล้ว!

        มอนสเตอร์มนุษย์มัจฉาสองตัวที่อยู่ใกล้เคียงฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ช่องว่างนั้น ทะลวงผ่านกำแพงป้องกันของนักรบเข้ามา มนุษย์มัจฉาอันดุร้ายอยู่ห่างจากจอมเวทที่มีร่างกายเปราะบางเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น!

        เติ้งเว่ยพยายามจะลุกขึ้นมาขวางทว่าก็สายเกินไปเสียแล้ว

        ในสถานการณ์คับขัน กลับมีร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางขบวน ในมือถือโล่ที่มีลวดลายพยัคฆ์ร้าย เข้ามาขวางหน้าเหล่าจอมเวทไว้ได้อย่างมั่นคง ปิดกั้นทางของมนุษย์มัจฉาทั้งสองตัวในทันที!

        ภายใต้การรุมถล่มด้วยเวทมนตร์และลูกศร มนุษย์มัจฉาทั้งสองจึงกลายเป็นศพในเวลาไม่นาน

        ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้น เสียงแหวกอากาศอันน่าสยดสยองครั้งที่สองก็ดังแว่วมาจากระยะไกล!

        เติ้งเว่ยเงยหน้าขึ้นและเห็นฉมวกขนาดยักษ์ที่เปรียบเสมือนพญายมคร่าวิญญาณ พุ่งแหวกอากาศตรงมายังใจกลางค่ายกลอีกครั้ง!

        “เฮ้ย! รีบหลบไป!”

        เติ้งเว่ยตะโกนก้อง ทว่าร่างที่อยู่ข้างๆ กลับไม่ถอยแต่กลับรุกไปข้างหน้า มือถือโล่ลายพยัคฆ์ร้ายนั้นไว้แน่น ก่อนจะสืบเท้าก้าวหนึ่งเข้าไปขวางหน้ากลุ่มทั้งหมดเอาไว้!

        เคร้ง!!!

        เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแสบแก้วหู!

        ร่างนั้นถอยกรูดไปด้านหลังเพียงครึ่งก้าว ฉมวกยักษ์ที่ราวกับอาวุธสังหารของพญายมกลับถูกเขาตั้งรับไว้ได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?

        พร้อมกับตัวเลขความเสียหายที่เบาบางจนแทบไม่รู้สึกพุ่งขึ้นบนศีรษะของเขา

        [-756!]

        ในวินาทีนี้เอง เติ้งเว่ยถึงได้ตระหนักรู้อย่างถ่องแท้ว่า ตนเองกับท่านรองประธานเซียวที่ปรากฏกายอย่างกะทันหันคนนี้... ๮ะ๸ั๡๨ั้๤ช่าง๱่า๹๯ั๤เกินไป๳๮ิ๹ๆ